Swiad i obrzek w obu oczach

7-letni chłopiec miał 3-letnią historię ciężkiego świądu i obrzęku w obu oczach. Nie było rodzinnej historii choroby atopowej. Odnotowano zmiany sezonowe, z objawami nasilenia objawów w okresie letnim. Podczas badania jego najlepiej skorygowana ostrość widzenia wynosiła 20/30 w każdym oku. Continue reading „Swiad i obrzek w obu oczach”

CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy ad 5

Związek między ekspresją CDX2 a przeżyciem wolnym od choroby w zestawie danych NCBI-GEO Discovery. Analiza ekspresji mRNA RNA CDX2 w zbiorze danych NCBI-GEO ujawniła obecność podgrupy mniejszości z dwukropkiem ujemnym względem CDX2 raki, które charakteryzowały się wysokimi poziomami ekspresji mRNA ALCAM (Panel A) i które były związane z niższym odsetkiem 5-letniego przeżycia wolnego od choroby niż nowotwory okrężnicy dodatnie pod względem CDX2 (Panel B). W panelu A każde kółko na wykresie rozproszenia reprezentuje jedną próbkę pacjenta. Związek pomiędzy nowotworami ujemnymi pod względem CDX2 i niższym odsetkiem przeżycia wolnego od choroby pozostawał znaczący w analizie wieloczynnikowej, która wykluczała stadium nowotworu, stopień nowotworu, wiek i płeć jako zmienne zakłócające (panel C). Aby ocenić związek pomiędzy ekspresją CDX2 a przeżyciem wolnym od choroby u pacjentów w zbiorze danych NCBI-GEO Discovery, użyliśmy algorytmu StepMiner do stratyfikacji populacji 466 pacjentów do podgrupy z negatywnymi CDX2 i CDX2, a następnie do Kaplan-Meier krzywe, aby porównać przeżycie wolne od choroby w dwóch podgrupach (ryc. 2). Analiza wykazała, że wskaźnik 5-letniego przeżycia wolnego od choroby był niższy wśród 32 pacjentów (6,9%) z guzami ujemnymi pod względem CDX2 niż wśród 434 (93,1%) z nowotworami CDX2-pozytywnymi (41% w porównaniu z 74%, P <0,001). Continue reading „CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy ad 5”

CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy

Identyfikacja raka jelita grubego stopnia II wysokiego ryzyka jest kluczem do selekcji pacjentów, którzy wymagają leczenia adjuwantowego po operacji. Oparte na mikromacierzach sygnatury multigene-ekspresji pochodzące z komórek macierzystych i komórek progenitorowych są obiecujące, ale są trudne do zastosowania w praktyce klinicznej. Metody
Wykorzystaliśmy nowe podejście bioinformatyczne do poszukiwania biomarkerów różnicowania nabłonka okrężnicy w macierzach ekspresji genów, a następnie uszeregowano geny kandydujące zgodnie z dostępnością testów diagnostycznych o jakości klinicznej. Dzięki zastosowaniu analizy podgrup obejmującej niezależne i retrospektywne kohorty pacjentów z rakiem okrężnicy w stadium II lub III, gen będący najlepszym kandydatem testowano pod kątem jego związku z przeżyciem wolnym od choroby i korzyścią z chemioterapii adiuwantowej.
Wyniki
Czynnik transkrypcyjny CDX2 zajął pierwsze miejsce w naszym teście przesiewowym. Grupa 87 z 2115 próbek guza (4,1%) nie posiadała ekspresji CDX2. W zestawie danych o odkryciu, który obejmował 466 pacjentów, odsetek 5-letniego przeżycia bez choroby był niższy wśród 32 pacjentów (6,9%) z rakiem okrężnicy ujemnym pod względem CDX2 niż wśród 434 (93,1%) z okrężnicą dodatnią pod względem CDX2 nowotwory (współczynnik ryzyka nawrotu choroby, 3,44; przedział ufności 95% [CI], 1,60 do 7,38; P = 0,002). Continue reading „CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy”

Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej czesc 4

Wszyscy pacjenci zostali poddani badaniu dermatologicznemu w punkcie wyjściowym, po miesiącu leczenia wemurafenibem, a następnie co 3 miesiące, aż do co najmniej roku po odstawieniu leku. W dwóch próbach ocena całkowitej odpowiedzi wymagała ustąpienia dowolnych cytopenii (zgodnie z kryteriami kwalifikowalności w każdym z dwóch badań), braku dowodów na obecność włochatych komórek we krwi obwodowej oraz w próbkach z biopsji szpiku kostnego oceniano za pomocą plam nieimmunologicznych i braku splenomegalii. Ocena częściowej odpowiedzi wymagała ustąpienia cytopenii, zmniejszenia splenomegii o co najmniej 50% i zmniejszenia o co najmniej 50% nacieku białaczkowego zarówno w szpiku kostnym, jak i krwi obwodowej. W dwóch próbach nawrót po całkowitej lub częściowej odpowiedzi był definiowany jako ponowne pojawienie się cytopenii przez co najmniej dwie kolejne okazje (z których pierwszą uznano za datę nawrotu).
Analizy farmakodynamiczne
Zmiany cech morfologicznych komórek białaczki podczas ekspozycji na wemurafenib i fosforylację ERK szpiku kostnego pod koniec leczenia (ocenianego przez dwóch badaczy w sposób zaślepiony) zostały ocenione jak opisano wcześniej.14,16 Obciążenie chorobą białaczki oceniano za pomocą seryjnej analizy cytometrycznej komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) lub komórek jednojądrzastych szpiku kostnego. 23 DNA z PBMC zastosowano do ilościowego oznaczenia obciążenia allelu BRAF V600E przy użyciu cyfrowego testu PCR z kropelkami. Rozpuszczalny receptor alfa interleukiny 2 (IL2RA) i receptor II typu II mierzono w surowicy.24 Przeprowadzono ukierunkowaną analizę genomu w PBMC, jak opisano wcześniej.25 Dalsze szczegóły znajdują się w sekcji Metody w dodatkowym dodatku. Continue reading „Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej czesc 4”