Bólom towarzyszy goraczka o wrze zwalniajacym

Chorzy uskarżają się, chociaż nie zawsze, na tępe bóle w głębi prawego lub lewego podżebra od przodu, od, tyłu lub z boku, rozpromieniające się do pleców, barków lub do brzucha, zwiększające się podczas głębokiego, oddychania oraz większych ruchów. Bólom towarzyszy gorączka o wrze zwalniającym, przerywanym lub nieregularnym, w poszczególnych przypadkach o różnym poziomie. Mogą być i inne dolegliwości, nie przedstawiające nic znamiennego. Zależą one od kierunku, w którym sprawa się szerzy. Objawy przedmiotowe ropnia podprzeponowego mogą być przez dłuższy czas także nie cechujące! Gdy rozwinie się obraz kliniczny ropnia: podprzeponowego, wtedy bywa on niejednolity w różnych przypadkach. Continue reading „Bólom towarzyszy goraczka o wrze zwalniajacym”

PRZEWLEKLE ZAPALENIE OTRZEWNEJ NIESWOISTE

PRZEWLEKŁE ZAPALENIE OTRZEWNEJ NIESWOISTE (PERITONITIS CHRONICA NON-SPECIFICA) Przewlekłe zapalenie otrzewnej nieswoiste może być rozlane 1. Nieswoiste przewlekłe zapalenie otrzewnej rozlane (Pęritonitis chroniga non-specifica diffusa) Przyczyny. Nieswoiste przewlekłe rozlane zapalenie otrzewnej może być zejściem ostrego rozlanego jej zapalenia. Jako sprawa przewlekła od początku bez poprzedzającego okresu ostrego zapalenie otrzewnej może być wywołane niezbyt gwałtownym urazem brzucha (peritonitis diffusa chronica traumatica), a także powstawać na tle przewlekłego zatrucia i samozatrucia. Spostrzega się je np. Continue reading „PRZEWLEKLE ZAPALENIE OTRZEWNEJ NIESWOISTE”

Bezdech senny

61-letni mężczyzna został skierowany do szpitala w celu oceny bezdechu sennego. Chrapał głośno i podczas snu miał bezdech. W ciągu dnia był śpiący, a leżąc mógł szybko zasnąć. Miał piętnaście punktów w skali Epworth Sleepiness Scale, która waha się od 0 do 24, z wynikiem ponad 10 sugerującym nadmierną senność w ciągu dnia. Continue reading „Bezdech senny”

Lewy tetniak komorowy

80-letni mężczyzna, który zgłosił zawał mięśnia sercowego w 1975 roku, w wieku 44 lat, przedstawił 5-dniową historię duszności w spoczynku. Otrzymał diagnozę ostrego przewlekłego zaostrzenia skurczowej niewydolności serca, a jego frakcję wyrzutową lewej komory oszacowano na mniej niż 10% w badaniu echokardiograficznym. Radiografia klatki piersiowej ujawniła zwęgloną masę serca w kształcie obręczy (panele A i B, strzałki), a tętniak obwodowo zwapniający rozciągający się od środka do wierzchołka lewej komory był widoczny w bramkowanej angiografii tomograficznej (panel C i wideo). Badania koronarograficzne uzyskane na 4 miesiące przed prezentacją wykazały przewlekłą niedrożność lewej tętnicy zstępującej przedniej, wiele ciężkich zwężeń w dominującej lewej tętnicy okalającej i niewielką, niedominującą prawą tętnicę wieńcową. Continue reading „Lewy tetniak komorowy”

Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 7

Wśród 10 pacjentów, którzy otrzymywali wemurafenib w dawce dwa razy na dobę 480 mg przez ponad 4 tygodnie, wskaźniki odpowiedzi całkowitej (40%) i odpowiedzi częściowej (60%) były podobne do tych obserwowanych u pacjentów, którzy otrzymali standardową dawkę. W nieplanowanych analizach eksploracyjnych w dwóch badaniach, czas trwania leczenia wydaje się nie mieć wpływu na rodzaj odpowiedzi (patrz Dodatek dodatkowy). Ponadto, wskaźnik całkowitej odpowiedzi nie był związany ze stanem w odniesieniu do wcześniejszej splenektomii, obciążeniem chorobami szpiku kostnego, opornością choroby na ostatnie leczenie lub liczbą wcześniejszych terapii (tabele S1 i S2 w dodatkowym dodatku, oraz dane nie pokazane).
Czas reakcji
We włoskim badaniu mediana obserwacji 25 pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź, wynosiła 23 miesiące (zakres od 7 do 28) po ostatniej dawce wemurafenibu. Średni czas przeżycia bez nawrotów wynosił 9 miesięcy; czas przeżycia bez nawrotów był znacznie dłuższy u pacjentów, którzy mieli całkowitą odpowiedź niż u tych, którzy mieli częściową odpowiedź (19 miesięcy vs. 6 miesięcy, współczynnik ryzyka nawrotu, 0,26, 95% przedział ufności [CI], 0,10 do 0,68; P = 0,006) (rysunek 1C). Średni czas przeżycia bez leczenia wynosił 21,5 miesiąca u wszystkich 26 pacjentów, których można było ocenić, oraz (z ograniczeniem niewielkich liczb) nie różnił się istotnie między grupą pacjentów, którzy mieli pełną odpowiedź a grupą osób, które miały odpowiedź częściowa (odpowiednio 25 miesięcy i 18 miesięcy, P = 0,21) (rysunek 1C). Continue reading „Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 7”

Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 5

W badaniu przeprowadzonym w Stanach Zjednoczonych czas do wystąpienia nawrotu oceniano za pomocą funkcji skumulowanej częstości występowania, które w przypadku braku nawrotu traktowały śmierć jako konkurencyjne ryzyko. Zmianę komórek białaczki włośniczkowej we krwi obwodowej i szpiku kostnym oraz stosunek stężenia BRAF V600E do BRAF DNA typu dzikiego po 12 tygodniach oceniano za pomocą testu t dla par Studenta. Pełne szczegóły analizy statystycznej znajdują się w Dodatku Uzupełniającym.
Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów na początku badania. Charakterystykę wszystkich 54 pacjentów przedstawiono w tabeli oraz w tabelach S1 i S2 w dodatkowym dodatku. Continue reading „Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 5”

Oszacowanie dawki warfaryny z danymi klinicznymi i farmakogenetycznymi ad

Opracowaliśmy algorytm farmakogenetycznej dawki warfaryny z wykorzystaniem dużego i różnorodnego zestawu danych, który zawierał dane od pacjentów w ośrodkach na całym świecie i wykorzystał go do określenia retrospektywnie, czy zalecenia dawkowania oparte na tym algorytmie były znacznie lepsze niż te, które zostały oparte na algorytmie, który wykorzystywał jedynie zmienne kliniczne lub te, które opierały się na strategii ustalania dawki. Metody
Gromadzenie danych i kohorty do badań
Międzynarodowe konsorcjum Warfarin Pharmacogenetics obejmuje 21 grup badawczych z 9 krajów i 4 kontynentów. Grupy badawcze wniosły dane kliniczne i genetyczne dla łącznie 5700 pacjentów leczonych warfaryną. Dane te zostały poddane kuracji (tj. Zebrane, sformatowane i poddane kontroli jakości) przez pracowników z bazy wiedzy o farmakogenetyce i farmakologii (PharmGKB, www.pharmgkb.org) oraz członków konsorcjum. Continue reading „Oszacowanie dawki warfaryny z danymi klinicznymi i farmakogenetycznymi ad”

Oszacowanie dawki warfaryny z danymi klinicznymi i farmakogenetycznymi ad 8

Są to pacjenci, u których przedawkowanie lub przedawkowanie może mieć niekorzystne następstwa kliniczne. Pacjenci, którzy wymagają podawania dawek pośrednich, prawdopodobnie osiągną niewielkie korzyści z zastosowania algorytmu farmakogenetycznego. Nasza analiza nie odnosi się do kwestii, czy dokładna dawka początkowa warfaryny przekłada się na poprawę klinicznych punktów końcowych, takich jak skrócenie czasu potrzebnego do uzyskania stabilnego terapeutycznego INR, mniej INR, które są poza zasięgiem i zmniejszenie częstości występowania krwawienie lub zdarzenia zakrzepowo-zatorowe. Jednak nasze badanie stanowi ważną podstawę dla prospektywnej próby i sugeruje, że takie badanie powinno być zasilane, aby wykryć korzyści z włączenia informacji farmakogenetycznej do algorytmu dawki dla pacjentów, którzy wymagają wysokich lub niskich dawek – podgrupy w naszym badaniu, dla których oszacowanie dawki w oparciu o algorytm farmakogenetyczny różniły się znacznie od algorytmu klinicznego.
Wizualna kontrola wykresu przewidywania dawki farmakogenetycznej w porównaniu z rzeczywistą dawką warfaryny (sekcja 8 w dodatkowym dodatku 1) sugeruje, że algorytm farmakogenetyczny działał mniej przewidywalnie u pacjentów, którzy wymagali bardzo dużych dawek warfaryny (> 70 mg na tydzień). Continue reading „Oszacowanie dawki warfaryny z danymi klinicznymi i farmakogenetycznymi ad 8”