Zlamanie kregoslupa

14-letnia dziewczynka została przywieziona na pogotowie po wypadku samochodowym; miała na sobie pasy biodrowe. Miała silny ból pleców, ale miała normalną siłę i czucie dotyku w nogach; nie zgłosiła żadnych parestezji. Ucisk kręgosłupa lędźwiowego ujawnił rozrost kolczastego procesu pierwszego kręgu lędźwiowego (panel A, strzałka) i zwiększoną szczelinę pomiędzy pierwszym i drugim odcinkiem lędźwiowym kręgosłupa, wyniki, które wzbudziły podejrzenie urazu z powodu rozproszenia zgięciowego. Tomografia komputerowa wykazała przerwanie więzadeł w tylnej kolumnie (panel B, grot strzałki) i środkową kolumnę, a także przerwanie krążka międzykręgowego L1-L2 w przedniej kolumnie. Continue reading „Zlamanie kregoslupa”

Noworodkowa tyreotoksykoza

Niemowlę urodzone po 36 tygodniach ciąży przyjęto na oddział intensywnej terapii i leczono empirycznie z powodu sepsy. Jego matka, która miała 22 lata, została skierowana w 31 tygodniu ciąży w celu oceny małowodzia. Częstość akcji serca płodu wynosiła 158 uderzeń na minutę. Ultrasonografia była powtarzana co 2 tygodnie. Continue reading „Noworodkowa tyreotoksykoza”

Traumatyczne napiecie plucne, powodujace obrót serca

48-letni mężczyzna został skierowany do oddziału ratunkowego w związku z urazem klatki piersiowej związanym z wypadkiem motocyklowym. Odkrycia dotyczące osłuchiwania serca i elektrokardiografii były zgodne z możliwą dekokokardią. Radiogram klatki piersiowej i tomografia komputerowa (CT) wykazały 90-stopniową rotację w prawo sylwetki serca i wielkie naczynia, z lewą odmą opłucnową i wieloma złamaniami żeber, obustronne stłuczenie płucne i pęknięta śledziona. Badanie TK z całkowitym ciałem wykazało prawostronną rotację tętnicy płucnej i aorty, obrót obu przedsionków i obrót obu komór. Continue reading „Traumatyczne napiecie plucne, powodujace obrót serca”

Rozpuszczalny receptor Urokinaza i przewlekła choroba nerek ad 5

W ciągu 5 lat spadek eGFR wyniósł 7,3% (przedział ufności 95% [CI], 5,0 do 9,5) w dwóch niższych kwartylach, w porównaniu z 14,5% (95% CI, 10,7 do 18,2) w trzeci kwartyl i 20,4% (95% CI, 12,9 do 27,3) w czwartym kwartylu. Ryc. 2. Ryc. 2. Odchylenie zależne od suPAR w eGFR, w zależności od podgrupy.Panel A pokazuje zależną od suPAR zmianę eGFR na rok podczas obserwacji, stratyfikowanej w zależności od obecności lub nieobecności cukrzycy, rasy czarnej lub rasy innej niż czarna (rasa była zgłaszana samodzielnie) i linia podstawowa eGFR (<60 lub .60 ml na minutę na 1,73 m2 powierzchni ciała). Brak informacji na temat stanu cukrzycy dla 22 pacjentów. Continue reading „Rozpuszczalny receptor Urokinaza i przewlekła choroba nerek ad 5”

Adaptacyjna wentylacja serwomechaniczna w centralnym bezdechu podczas skurczowej niewydolności serca ad 7

Analiza post hoc danych z tego badania wykazała, że śmiertelność może być niższa, gdy terapia CPAP wiąże się z wczesną i istotną redukcją AHI (do <15 zdarzeń na godzinę po 3 miesiącach) .10 Jednak w naszym badaniu, adaptacyjne serwo- wentylacja nie wykazała korzyści w odniesieniu do punktów końcowych układu sercowo-naczyniowego, pomimo skutecznej kontroli oddychania zaburzonego snu. Wczesne i utrzymujące się zwiększenie śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych obserwowane w grupie adaptacyjnej serwo-wentylacji w tym badaniu było nieoczekiwane, a patofizjologiczne cechy tego efektu wymagają wyjaśnienia. Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że centralny bezdech senny może być mechanizmem kompensacyjnym u pacjentów z niewydolnością serca, jak zasugerowano wcześniej.19 Potencjalnie korzystne skutki centralnego bezdechu sennego, w szczególności oddychania Cheyne-Stokesa, u pacjentów z niewydolnością serca, które mogą być złagodzone przez adaptacyjną serwo-wentylację obejmują spoczynkowe mięśnie oddechowe, osłabienie nadmiernej aktywności układu współczulnego, unikanie kwasicy hiperkapnicznej, związane z hiperwentylacją wzrosty objętości płuc wydechu końcowego i samoistne pozytywne ciśnienie w drogach oddechowych. 19 Zmniejszenie tego kompensacyjnego, adaptacyjnego układu oddechowego adaptacyjna serwo-wentylacja może być szkodliwa u pacjentów z niewydolnością serca, jak sugeruje analiza podgrupy, która wykazała pozytywny związek między proporcją oddychania Cheyne-Stokesa a niekorzystnym wpływem adaptacyjnej serwo wentylacji na śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych.
Innym możliwym wyjaśnieniem jest to, że zastosowanie dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych może upośledzać czynność serca u przynajmniej niektórych pacjentów z niewydolnością serca. Wiele badań udowodniło zmniejszoną pojemność minutową serca i objętość udaru podczas pozytywnej terapii ciśnieniem w drogach oddechowych, szczególnie gdy ciśnienie w klatce płucnej i kapilarnej jest niskie.20-23 Jednakże, hemodynamiczne działanie dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych wydaje się być neutralne lub korzystne u pacjentów z niewydolność serca i wysokie naciski klinowe.20-22,24 Nawet w przypadku pacjentów z ciężką dysfunkcją skurczową (frakcja wyrzutowa lewej komory, .35%), krótkoterminowe leczenie z zastosowaniem dwupłaszczyznowej pozytywnej terapii ciśnieniem w drogach oddechowych znacznie polepszyło wydajność lewej komory. 25 Ponadto, nie stwierdzono problemów związanych z bezpieczeństwem podczas krótkotrwałego stosowania dodatniego ciśnienia w drogach oddechowych u pacjentów ze zdekompensowaną niewydolnością serca. Continue reading „Adaptacyjna wentylacja serwomechaniczna w centralnym bezdechu podczas skurczowej niewydolności serca ad 7”

Adaptacyjna wentylacja serwomechaniczna w centralnym bezdechu podczas skurczowej niewydolności serca ad 6

Nie było jednak istotnej różnicy między obiema grupami w odniesieniu do któregokolwiek z tych punktów końcowych. Śmiertelność z wszystkich przyczyn i śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych były wyższe w grupie z adaptacyjną serwo wentylacją niż w grupie kontrolnej. Śmiertelność z wszystkich przyczyn wynosiła odpowiednio 34,8% i 29,3% (współczynnik ryzyka zgonu z dowolnej przyczyny, 1,28, 95% CI, 1,06 do 1,55, P = 0,01), a śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych wynosiła odpowiednio 29,9% i 24,0% (współczynnik ryzyka z przyczyn sercowo-naczyniowych: 1,34; 95% CI, 1,09 do 1,65; P = 0,006) (ryc. 2B i 2C). Podobne wyniki zanotowano w analizach wrażliwości śmiertelności ogólnej i śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych (tabele S5 i S6 oraz ryc. S1 w dodatku uzupełniającym).
Analizy podgrup
Analizy podgrup przeprowadzono dla pierwszorzędowego punktu końcowego i dla śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych. Continue reading „Adaptacyjna wentylacja serwomechaniczna w centralnym bezdechu podczas skurczowej niewydolności serca ad 6”

Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 11

Panel B pokazuje mutacje somatyczne, które zidentyfikowano w PBMC po 0, 120 i 260 dniach leczenia wemurafenibem. Częstotliwość allelu wariantowego jest pokazana dla mutacji obserwowanych w każdym punkcie czasowym. Panel C pokazuje procent komórek HCL we krwi obwodowej (lewa oś) i całkowitą liczbę białych krwinek (prawą oś) u tego pacjenta. Zacienione obszary oznaczają okresy leczenia wemurafenibem i ponownego leczenia. Przerywane linie na dole wykresu wskazują górną i dolną granicę normalnej liczby białych komórek. W jednym z pacjentów w badaniu US, u którego wystąpiła choroba oporna na leczenie wemurafenibem, ukierunkowane sekwencjonowanie 300 genów (Tabela S6 w Dodatku Uzupełniającym) zidentyfikowało dwie oddzielne mutacje aktywujące subklonalne KRAS (wraz z nową mutacją RUNX1) w momencie nawrotu choroby po początkowym leczeniu wemurafenibem, oprócz nawrotu mutacji BRAF V600E. Modyfikacje KRAS nie były widoczne przed leczeniem wemurafenibem lub w remisji (dzień 120), pomimo wysokiego zasięgu sekwencyjnego KRAS (zakres od 496 × do 1165 ×) (rysunek 4B i tabela S5 w dodatkowym dodatku). Continue reading „Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 11”

Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 9

Do działań niepożądanych prowadzących do modyfikacji dawkowania należały bóle stawów (u 5 pacjentów), wysypka (w 5), nadwrażliwość na światło (w 1), neutropenia (w 1) oraz zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej lub alaninowej (w 1). Analizy farmakodynamiczne i mechanizmy oporności
Rycina 3. Rycina 3. Zmiany fenotypowe i molekularne komórek HCL podczas leczenia wemurafenibem w teście włoskim.Panel A pokazuje wykresy punktowe cytometrii przepływowej aspiratu szpiku kostnego pacjenta, który był bramkowany na komórkach CD45. Na początku, CD25 ulegało ekspresji w 94% komórek białaczkowych (górny rząd, CD19 + i CD103 +, dolny rząd, CD19 + i CD25 +). Progresywna utrata ekspresji CD25 (ale nie ekspresji CD19 lub CD103) obserwowana jest w okresach leczenia 7 dni i 14 dni (spada do 21% po 7 dniach i 12% po 14 dniach). Pozostałe komórki (czerwone kropki) są normalnymi komórkami hematopoetycznymi CD45 +. Continue reading „Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej ad 9”

CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy cd

Ten zestaw danych uzyskaliśmy przez połączenie czterech zestawów danych NCBI-GEO (GSE14333, GSE17538, GSE31595 i GSE37892) (ryc. S6 w Uzupełniającym dodatku 1) .12,13,26,27 Pacjentów podzielono na wartości ujemne do niskich ( ujemne) i wysokie (pozytywne) podgrupy pod względem poziomów ekspresji genu CDX2 i ALCAM z wykorzystaniem algorytmu StepMiner, zaimplementowanego w oprogramowaniu Hegemon21 (ryc. S7 do S10 w Dodatkowym dodatku 1). Szczegółowy opis wszystkich procedur bioinformatycznych wykorzystanych w tym badaniu znajduje się w Dodatku Dodatku 1. Pełne listy wszystkich identyfikatorów numerów próbek NCBI-GEO poszczególnych eksperymentów z próbami ekspresji genów użytych do przeprowadzenia różnych testów podano w tabelach S1 poprzez S5 w Dodatku Dodatek 1, Dodatek dodatkowy 2, Dodatek dodatkowy 3, Dodatek dodatkowy 4 i Dodatek dodatkowy 5, odpowiednio.
Testowanie immunohistochemiczne
Zamknięte w formalinie skrawki tkanek zatopione w parafinie były barwione 4 mg na mililitr mysiego antyludzkiego przeciwciała monoklonalnego CDX2, które zostało wcześniej zatwierdzone do zastosowań diagnostycznych (klon CDX2-88, BioGenex) .28,29 Protokół barwienia został oparty na zaleceniach z nordyjskiej organizacji kontroli immunohistochemicznej (www.nordiqc.org), która sugeruje pobieranie antygenu indukowane ciepłem za pomocą buforu Tris i EDTA (pH 9,0) (Epitope Retrieval Solution pH 9, Leica) .30 Preparaty tkanek barwiono na automatyce Bond-Max barwnika (Leica), a wykrywanie antygenu wizualizowano za pomocą zestawu Bond Polymer Refine Detection (Leica).
Analiza mikromacierzy tkankowej
Mikromacierze tkankowe raka jelita grubego, w pełni opatrzone informacjami klinicznymi i patologicznymi, uzyskano z trzech niezależnych źródeł: 367 pacjentów w Programie Diagnozy Raka w National Cancer Institute (NCI-CDP), 1519 pacjentów w Ogólnousznym Projekcie Piersi i Łuku (NSABP) badanie C-07 (NSABP C-07) oraz 321 pacjentów w bazie danych Microtray Stanford (Stanford TMAD). Continue reading „CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy cd”

CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy ad

To podejście, którego celem było odkrycie genów regulowanych rozwojowo, 20,21, zostało użyte do identyfikacji genów z ekspresją w raku okrężnicy, który był negatywnie połączony z aktywowaną cząsteczką adhezyjną komórek leukocytów (ALCAM / CD166). Ten marker niedojrzałych komórek nabłonka okrężnicy preferencyjnie ulega ekspresji na dnie krypt okrężnicy 22, 23 oraz na ludzkich komórkach raka okrężnicy ze zwiększoną zdolnością nowotworową w modelach ksenotransplantacji myszy. Rysunek 1. Rysunek 1. Projekt badania. Baza danych zawierająca 2329 ludzkich macierzy ekspresji genów z 214 normalnych próbek tkanki okrężnicy i 2115 próbek tkanki raka jelita grubego została wydobyta w celu zidentyfikowania genów spełniających X-ujemny oznacza aktywowaną adhezję komórek leukocytów. molecule (ALCAM) -positive Implikacja logiczna. Continue reading „CDX2 jako prognostyczny biomarker w stadium II i III etapie raka okrężnicy ad”