Oszacowanie dawki warfaryny z danymi klinicznymi i farmakogenetycznymi czesc 4

Model kliniczny został zbudowany przy użyciu tych samych metod, co model farmakogenetyczny, ale bez uwzględnienia zmiennych genetycznych. Poniższa ocena znaczenia klinicznego opiera się na tym zbiorze danych walidacyjnych, chyba że podano inaczej. Średni błąd bezwzględny i współczynnik determinacji (R2) w zestawie danych walidacyjnych były naszymi wcześniej określonymi wskaźnikami do oceny modeli farmakogenetycznych, klinicznych i ustalonych. Te modele zostały wybrane przed obliczeniem metryk; w związku z tym nie było wielokrotnych porównań. Oceniliśmy potencjalną wartość kliniczną każdego algorytmu, obliczając odsetek pacjentów, u których przewidywana dawka warfaryny była w granicach 20% rzeczywistej stabilnej dawki terapeutycznej. Ponadto obliczyliśmy procent pacjentów, dla których przewidywana dawka według każdego algorytmu była co najmniej o 20% wyższa niż rzeczywista dawka (przeszacowanie) lub co najmniej o 20% niższa niż rzeczywista dawka (niedoszacowanie). Wartości te reprezentują różnicę mg na dzień w porównaniu z tradycyjną dawką początkową wynoszącą 5 mg na dzień, różnica klinicystów mogłaby prawdopodobnie zostać określona jako klinicznie istotna. Oceniliśmy również wydajność algorytmów w trzech grupach dawkowania: uczestnicy wymagający niskiej dawki (.21 mg na tydzień), osoby wymagające dużej dawki (.49 mg na tydzień) oraz osoby wymagające stosowania dawek pośrednich (> 21 i <49 mg na tydzień) dla stabilnej terapeutycznej antykoagulacji. Te progi 21 mg i 49 mg na tydzień mają zwykłą dawkę początkową 35 mg na tydzień (5 mg na dzień). Pacjenci wymagający dawek mniejszych niż 21 mg na tydzień narażeni byliby na nadmierne leczenie przeciwzakrzepowe, jeśli rozpoczęliby stosowanie standardowej dawki 35 mg na tydzień. Odwrotnie, pacjenci wymagający dawek większych niż 49 mg na tydzień byliby narażeni na ryzyko niewystarczającego leczenia przeciwzakrzepowego, jeśli rozpoczęliby dawkę 35 mg na tydzień. Przeprowadziliśmy analizy wrażliwości również przy użyciu innych progów dawki (patrz punkt 5 w Dodatku 1). Oceniliśmy potencjalną korzyść z zastosowania algorytmu farmakogenetycznego zamiast algorytmu klinicznego lub modelu z ustaloną dawką i obliczyliśmy liczbę potrzebną do genotypu (tj. Liczbę pacjentów, u których należy dokonać genotypowania, aby jeden pacjent mógł poprawić oszacowaną dawkę ) .24 Na koniec, w analizie post hoc, oceniliśmy, jak dobrze algorytmy przewidywały, którzy pacjenci faktycznie potrzebowali niskich lub wysokich dawek.
Wyniki
Charakterystyka pacjentów i jakość danych dotyczących genotypowania
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i kliniczna kohort pochodnych i walidacyjnych. Charakterystykę pacjentów przedstawiono w Tabeli 1. Kontrolę jakości genotypu przeprowadzono na 480 próbkach (8,4% zbioru danych). Ogólna zgodność dla SNP CYP2C9 w kontroli jakości genotypu wynosiła 97,8%, a ogólna zgodność dla SNP VKORC1 wynosiła 97,7%. Wykluczenie trzech stron, które nie uczestniczyły w genotypowaniu kontroli jakości, nie zmieniło modelu. Każdy SNP znajdował się w równowadze Hardy ego-Weinberga, gdy był testowany u pacjentów, którzy byli rozwarstwieni według rasy.
Metody modelowania
Metoda modelowania metodą regresji liniowej metodą najmniejszych kwadratów w celu opracowania algorytmu farmakogenetycznego przewidującego pierwiastek kwadratowy dawki i zawierająca zarówno dane genetyczne, jak i kliniczne okazała się najlepszym podejściem do modelowania tych danych (patrz sekcja 3 w dodatkowym dodatku 1; model jest pokazany w sekcji w dodatkowym dodatku 1)
[hasła pokrewne: test woronowicza, dda ddd, enterococcus faecalis w moczu ]

Powiązane tematy z artykułem: dda ddd enterococcus faecalis w moczu test woronowicza