Oszacowanie dawki warfaryny z danymi klinicznymi i farmakogenetycznymi ad 6

Dane te pokazują, w jaki sposób dodanie informacji genetycznej zmieniło przewidywanie dawki z modelu klinicznego i sugeruje, że większość różnic rasowych w wymaganiach dotyczących dawki wyjaśniono genotypem. Dodanie informacji genetycznej do informacji klinicznej zmniejszyło bezwzględny błąd w oszacowaniu dawki i zwiększyło wyjaśnioną frakcję zmienności (R2). Wartości R2 i wartości P dla każdego czynnika w dwóch modelach przedstawiono w sekcji 7 w dodatkowym dodatku 1; wykres przewidywanej dawki warfaryny w oparciu o algorytm farmakogenetyczny w porównaniu z obserwowaną dawką w kohorcie walidacyjnej przedstawiono w rozdziale 8 Dodatku do dodatku. Opracowaliśmy także specjalne modele dla różnych grup rasowych i etnicznych, ale we wszystkich przypadkach ogólny model, który został dostosowany do rasy, wypadł lepiej niż te konkretne modele. Wyniki w poszczególnych ośrodkach odzwierciedlały rasowy i etniczny charakter lokalnej populacji pacjentów, bez znaczących wartości odstających, co było zgodne z danymi kontroli jakości genotypu. Model farmakogenetyczny sprawdził się dobrze dla każdej z trzech głównych grup etnicznych i dla każdej z 21 lokalizacji (sekcja 9 w dodatkowym dodatku 1).
Znaczenie kliniczne
Rysunek 2. Rysunek 2. Odsetek pacjentów z dawką szacuje się w granicach 20% rzeczywistej dawki uzyskanej przy użyciu algorytmu farmakogenetycznego, algorytmu klinicznego i metody stałej dawki. Oszacowane dawki przedstawiono w trzech grupach rzeczywistej dawki: małej (.21 mg na tydzień), pośredniej (> 21 do <49 mg na tydzień) i dużej dawki (> 49 mg na tydzień). Ustalona dawka wynosiła 35 mg na tydzień. W przypadku podejścia opartego na stałej dawce żaden z oszacowań dla pacjentów z grupami o niskiej i wysokiej dawce nie przekraczał 20% rzeczywistej dawki. Panel A pokazuje dane dla kohorty walidacyjnej (1009 pacjentów) i panelu B dla kohort wyprowadzenia plus poprawność (5052 pacjentów).
Tabela 3. Tabela 3. Procent pacjentów w kohorcie walidacyjnej iw kohorcie wyprowadzania plus grupa walidacyjna z idealną, niedocenianą lub przeszacowaną dawką warfaryny, jak oszacowano przy użyciu algorytmu farmakogenetycznego, algorytmu klinicznego i metody stałej dawki w Pacjenci wymagający niskiego, średniego lub wysokiego rzeczywistego dawkowania warfaryny w celu uzyskania efektu terapeutycznego. Tabela 4. Tabela 4. Zdolność farmakogenetycznych i klinicznych algorytmów do prawidłowej identyfikacji pacjentów wymagających niskich lub wysokich dawek warfaryny. Algorytm farmakogenetyczny zapewnia dokładniejsze oszacowanie dawki niż algorytm kliniczny lub metoda ustalania dawki (Tabela 2). Pokazano różnice w skuteczności trzech podejść w grupach niskodawkowych (.21 mg na tydzień), dawek pośrednich (> 21 i <49 mg na tydzień) i grup w dużych dawkach (> 49 mg na tydzień) na rys. 2 i w tabeli 3. W przypadku pacjentów, którzy wymagali 21 mg lub mniej warfaryny na tydzień (33,9% całkowitej populacji), algorytm farmakogenetyczny zapewniał znacznie lepsze przewidywanie dawki niż algorytm kliniczny lub metoda ustalania dawki; 35% przewidywań dawki mieściło się w granicach 20% rzeczywistej dawki ( dawka idealna ) z algorytmem farmakogenetycznym w porównaniu z 24% z algorytmem klinicznym (P <0,001) i 0% z podejściem z ustaloną dawką (P <0,05). 0,001) [hasła pokrewne: kwas salicylowy peeling, lekarz medycyny pracy ostrołęka, szczepienie przeciwko żółtaczce ]

Powiązane tematy z artykułem: kwas salicylowy peeling lekarz medycyny pracy ostrołęka szczepienie przeciwko żółtaczce