Mutacje IDH1 i IDH2 w Glejakach czesc 4

Pokazano kodony 130 do 134 IDH1 i 170 do 174 IDH2. Panel B pokazuje liczbę i częstotliwość mutacji IDH1 i IDH2 w glejakach i innych typach nowotworów. Cyfry rzymskie w nawiasach to klasy nowotworów, zgodnie z histopatologicznymi i klinicznymi kryteriami ustalonymi przez Światową Organizację Zdrowia. CNS oznacza centralny układ nerwowy. Analiza sekwencji IDH1 w próbkach guza 939 ujawniła 161 mutacji somatycznych w reszcie R132, w tym R132H (142 guzy), R132C (7 guzów), R132S (4 guzy), R132L (7 guzów) i R132G (1 guz) (Figura 1A oraz Rys. w Dodatku Uzupełniającym, dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Tabela i Figura 1B przedstawiają guzy z mutacjami somatycznymi R132. Nie stwierdzono innych mutacji somatycznych IDH1 w pozostałych eksonach IDH1 nowotworów ujemnych względem R132 we wszystkich gwiaździakach I i III stopnia stopnia złośliwości WHO, we wszystkich wtórnych glejakach oraz w 96 pierwotnych glejakach. Nie obserwowano mutacji R132 u 21 gwiaździaków pilocytarnych (stopień I wg WHO), 2 gwiaździaków podjednostkowych olbrzymiokomórkowych (stopień I wg WHO), 30 wyściółczaków typu młodzieńczego (stopień II wg WHO), 55 rdzeniaków zarodkowych lub dowolnej z 494 próbek guzów poza ośrodkowym układem nerwowym .
Szukaliśmy również zmian w innych genach o funkcjach podobnych do IDH1 w guzach bez mutacji IDH1. W tym celu przeanalizowaliśmy gen IDH2, który koduje jedyne białko ludzkie homologiczne do IDH1, które wykorzystuje NADP + jako akceptor elektronów. Ocena sekwencji wszystkich egzonów IDH2 w tych próbkach glejaka ujawniła dziewięć mutacji somatycznych IDH2, wszystkie przy reszcie R172: R172G w dwóch nowotworach, R172M w trzech guzach i R172K w czterech nowotworach (Figura 1A i Fig. w Dodatku Uzupełniającym) . Reszta R172 w IDH2 jest dokładnym analogiem reszty R132 w IDH1, która znajduje się w aktywnym miejscu enzymu i tworzy wiązania wodorowe z substratem izocytrynowym21.
Figura 2. Figura 2. Aktywność enzymatyczna dzikiego typu i zmutowanych białek IDH1 i IDH2. Lizaty komórkowe ekstrahowano z ludzkiej linii komórek oligodendrogleju bez mutacji IDH1 lub IDH2, które transfekowano wektorami kodującymi wskazane białka. Panel A pokazuje ekspresję białek kodowanych przez dzikiego typu i zmutowanych IDH1 i IDH2, jak określono metodą Western blotting, z użyciem przeciwciała anty-FLAG. Panel B pokazuje poziomy aktywności tych białek, analizowane przez monitorowanie produkcji NADPH. GAPDH oznacza dehydrogenazę 3-fosforanową gliceraldehydu.
W celu określenia, czy mutacje w IDH1 i IDH2 zaburzają działanie odpowiednich białek, zmierzono aktywność enzymatyczną (redukcja NADP + do NADPH) białek IDH1 i IDH2 w linii oligodendrogleju, która została transfekowana dzikim typem lub zmutowanym IDH1 lub Geny IDH2. Mutanty te stanowiły 88% mutacji IDH1 i 100% mutacji IDH2 znalezionych u pacjentów. Figura 2 pokazuje, że egzogenna ekspresja IDH1 typu dzikiego lub IDH2 znacząco zwiększała wytwarzanie NADPH, podczas gdy tylko endogenna aktywność IDH była obserwowana w komórkach, które transfekowano zmutowanymi genami IDH1 lub IDH2.
W celu dalszej oceny zmian IDH podczas progresji glejaka, oceniliśmy mutacje IDH1 w siedmiu progresywnych glejakach, w których dostępne były zarówno próbki nowotworu o niskim jak i wysokim stopniu złośliwości
[podobne: wedkarstwo allegro, klinika plastyczna warszawa, ropień podprzeponowy ]

Powiązane tematy z artykułem: klinika plastyczna warszawa ropień podprzeponowy wedkarstwo allegro