Mozaika genetyczna i kliniczna w rodzaju naskórkowego noworodka ad 5

Po odwrotnej transkrypcji, amplifikacji PCR i sekwencjonowaniu, keratynocytowy K10 komplementarny DNA z niezaszczepionej skóry wykazywał jedynie wzór typu dzikiego – to znaczy ATG (Met) w kodonie 150 u mężczyzny z naskórkiem (u pacjenta A-1) i CGC (Arg) w kodonie 156 u kobiety ze znamionami naskórka (pacjent B-1) (Figura 4). Podobnie, zamplifikowane fragmenty DNA K10 z niezaszczepionych keratynocytów wykazały wzór dzikiego typu miejsc restrykcyjnych-endonukleazowych. To odkrycie potwierdziło brak heterozygotycznej mutacji K10 znalezionej w DNA od potomstwa z hiperkeratozą epidermolityczną (Figura 5A i Figura 5B). W przeciwieństwie do tego komplementarny DNA keratynocytów ze skóry zmian skórnych od Pacjenta A-1 miał mutację T-to-C w nukleotydzie 449 K10 (Figura 4A). Geny cDNA keratynocytu pochodzące ze zmian skórnych od pacjenta B-1 miały mutację C-to-T w nukleotydu 466 K10 (figura 4B). Analiza endonukleazy restrykcyjnej wykazała, że zamplifikowane fragmenty DNA K10 z keratynocytów uszkodzonych utraciły odpowiednie miejsca restrykcyjne-endonukleazy. Te odkrycia potwierdziły obecność heterozygotycznej mutacji K10 (Figura 5A i Figura 5B).
Analiza sekwencji genomowego DNA od naszych pacjentów wykazała sekwencję K10 typu dzikiego w kodonach 150 i 156 (Figura 4); jednak analiza PCR ujawniła niewielką ilość niestrawionego, zmutowanego DNA z krwi uzyskanej od Pacjenta B-1 w warunkach, w których kontrole typu dzikiego były ilościowo trawione (Figura 5B). W poprzednim badaniu wykryliśmy również mutację Arg-to-His K10 w kodonie 156 na znacznie mniej niż 50 procent poziomów allelicznych w DNA wyekstrahowanym z leukocytów Pacjenta C-1,15, u którego później stwierdzono zmiany w naskórku.
Zbadaliśmy również fibroblast DNA z próbek skórnych i nie-skośnych od trzech pacjentów ze znamionami naskórkowymi (Figura 5C i Figura 5D). Dla Pacjenta A-1 wybraliśmy nowe startery do wykrywania utraty miejsca NlaIII. Startery wytworzyły fragment PCR K10 o wielkości 273 bp, który jest cięty na fragmenty o wielkości 29, 106 i 138 bp w DNA typu dzikiego i 244 i 29 bp w allelu niosącym mutację Met-to-Thr K10 w kodonie 150 ( fragment 29-bp nie jest pokazany). Tę mutację wykrywano w DNA fibroblastów od Pacjenta A-1, niezależnie od tego, czy fibroblasty pochodziły ze skóry okołódzielnej, czy nie-noustojnej (Figura 5C). W przypadku pacjentów B-1 i C-1, trawienie DNA fibroblastów amplifikowanych za pomocą PCR ze skóry zarówno skóry leżącej, jak i niejonowej, z endonukleazą restrykcyjną AciI, wykazało obecność fragmentu DNA o wielkości 206 pz, który był odporny na trawienie (Figura 5D). Jednak było mniej niestrawionego prążka niż fragmenty rozszczepione, co wskazuje, że mutacja Arg-do-Cys lub Arg-to-His w kodonie 156 była obecna tylko w mniejszości z fibroblastów.
Dyskusja
Badania immunohistochemiczne, funkcjonalne i genetyczne pokazują, że defekty naskórkowych genów keratynowych mogą powodować pęcherzykowe zaburzenia skórne związane ze zbijaniem włókien keratynowych i cytolizą w komórkach wyrażających zmutowany gen keratynowy14-17,29-32. Transgeniczne myszy wykazujące ekspresję obciętego nadpodstawowego genu K10 mają kliniczne i ultrastrukturalne cechy hiperkeratozy nadtlenkowej 33, a mapowanie genetyczne wiąże hiperkeratotyczny defekt epidermolityczny w jednej rodzinie z klastycznym zespołem keratynowym na chromosomie 1234
[podobne: ropień podprzeponowy, enterococcus faecalis w moczu, najrzadsze choroby genetyczne ]

Powiązane tematy z artykułem: enterococcus faecalis w moczu najrzadsze choroby genetyczne ropień podprzeponowy