Kierowanie na mutanta BRAF w nawrotowej lub opornej na leczenie białaczce włochatokomórkowej czesc 4

Wszyscy pacjenci zostali poddani badaniu dermatologicznemu w punkcie wyjściowym, po miesiącu leczenia wemurafenibem, a następnie co 3 miesiące, aż do co najmniej roku po odstawieniu leku. W dwóch próbach ocena całkowitej odpowiedzi wymagała ustąpienia dowolnych cytopenii (zgodnie z kryteriami kwalifikowalności w każdym z dwóch badań), braku dowodów na obecność włochatych komórek we krwi obwodowej oraz w próbkach z biopsji szpiku kostnego oceniano za pomocą plam nieimmunologicznych i braku splenomegalii. Ocena częściowej odpowiedzi wymagała ustąpienia cytopenii, zmniejszenia splenomegii o co najmniej 50% i zmniejszenia o co najmniej 50% nacieku białaczkowego zarówno w szpiku kostnym, jak i krwi obwodowej. W dwóch próbach nawrót po całkowitej lub częściowej odpowiedzi był definiowany jako ponowne pojawienie się cytopenii przez co najmniej dwie kolejne okazje (z których pierwszą uznano za datę nawrotu).
Analizy farmakodynamiczne
Zmiany cech morfologicznych komórek białaczki podczas ekspozycji na wemurafenib i fosforylację ERK szpiku kostnego pod koniec leczenia (ocenianego przez dwóch badaczy w sposób zaślepiony) zostały ocenione jak opisano wcześniej.14,16 Obciążenie chorobą białaczki oceniano za pomocą seryjnej analizy cytometrycznej komórek jednojądrzastych krwi obwodowej (PBMC) lub komórek jednojądrzastych szpiku kostnego. 23 DNA z PBMC zastosowano do ilościowego oznaczenia obciążenia allelu BRAF V600E przy użyciu cyfrowego testu PCR z kropelkami. Rozpuszczalny receptor alfa interleukiny 2 (IL2RA) i receptor II typu II mierzono w surowicy.24 Przeprowadzono ukierunkowaną analizę genomu w PBMC, jak opisano wcześniej.25 Dalsze szczegóły znajdują się w sekcji Metody w dodatkowym dodatku.
Analiza statystyczna
W dwóch próbach przyjęto dwuetapowy projekt minimax Szymona26. We włoskim badaniu obliczyliśmy wielkość próbki, która byłaby wystarczająca do zaakceptowania alternatywnej hipotezy (całkowity odsetek odpowiedzi, .30%) i odrzucenia hipotezy zerowej (całkowita częstość odpowiedzi, .10%) w analizie zamiaru leczenia na poziomie alfa 0,05 i poziomie beta 0,2. Rekrutację zamknięto w kwietniu 2013 r., Kiedy zarejestrowano wcześniej określoną liczbę pacjentów (28 pacjentów).
W badaniu w USA pierwszorzędowym punktem końcowym był ogólny wskaźnik odpowiedzi po 12 tygodniach. Dwufazowy projekt minimax Szymona został wykorzystany do rozróżnienia między obiecującym odsetkiem odpowiedzi wynoszącym 40% a mało obiecującym tempem 20%. W początkowej fazie badania ustaliliśmy, że w sumie 19 pacjentów musiało zostać zapisanych; jeśli 4 lub więcej pacjentów uzyskało odpowiedź, badanie kontynuowałoby rejestrację z docelową próbką końcową składającą się z 36 pacjentów. Badanie zostanie uznane za sukces, jeśli przynajmniej 11 z 36 pacjentów uzyska odpowiedź. Błędy typu I i typu II miały wartość 0.10. Ze względu na obiecujące wyniki (24 pacjentów z odpowiedzią) niniejszy raport obejmuje dane dotyczące pierwszych 26 pacjentów.
W dwóch próbach przeżycie oszacowano za pomocą metody Kaplana-Meiera. We włoskim badaniu różnice w stopniu przeżycia oceniano za pomocą dwustronnego testu logarytmicznego
[przypisy: Warszawa USG genetyczne, ginekologia estetyczna, objawy endometriozy ]

Powiązane tematy z artykułem: ginekologia estetyczna objawy endometriozy Warszawa USG genetyczne